Titanium Dioxide

Titanium Dioxide คำอธิบาย

ไทเทเนียมไดออกไซด์เป็นแร่ธาตุจากธรรมชาติที่มีความเฉื่อย ใช้เป็นส่วนผสมเพิ่มความข้น ความทึบแสง และเป็นสารกันแดดในเครื่องสำอาง ช่วยปกป้องผิวจากรังสี UVA และ UVB และถือว่าไม่มีความเสี่ยงในแง่ของการก่อให้เกิดอาการระคายเคืองผิว เนื่องจากมีความอ่อนโยน ไทเทเนียมไดออกไซด์จึงเป็นสารกันแดดที่เหมาะสำหรับผิวบอบบางหรือผิวที่มีแนวโน้มจะแดงง่าย เหมาะสำหรับใช้บริเวณรอบดวงตา เพราะมีโอกาสน้อยมากที่จะทำให้เกิดอาการแสบตา

ไทเทเนียมไดออกไซด์ที่มีจำหน่ายในเชิงพาณิชย์มีอยู่ 2 รูปแบบหลัก คือ อะนาเทส (anatase) และ รูไทล์ (rutile) โดยทั่วไปจะใช้รูปแบบรูไทล์ในผลิตภัณฑ์กันแดด เนื่องจากมีความสามารถในการรับมือกับรังสียูวีและความเสถียรเมื่อสัมผัสกับแสงยูวีได้ดีกว่า ส่วนรูปแบบอะนาเทสมักใช้ในผลิตภัณฑ์ประเภทอื่น เช่น สีทา อีกข้อดีของรูปแบบรูไทล์คือสามารถปกป้องรังสี UVA ได้ยาวนานเกินกว่า 400 นาโนเมตร ซึ่งเป็นขีดสูงสุดของรังสี UVA

ไทเทเนียมไดออกไซด์ที่ใช้ในเครื่องสำอางมักผ่านกระบวนการไมครอนไนซ์และเคลือบผิว เพื่อให้เนื้อสัมผัสที่ค่อนข้างหนักนี้สามารถเกลี่ยบนผิวได้ง่ายขึ้น และดูสวยงามมากขึ้นในเชิงเครื่องสำอาง ไทเทเนียมไดออกไซด์ที่ผ่านกระบวนการไมครอนไนซ์มีความเสถียรมากกว่าและให้การปกป้องแสงแดดได้ดีกว่าแบบที่ไม่ได้ผ่านกระบวนการไมครอนไนซ์

ไทเทเนียมไดออกไซด์ที่ผ่านกระบวนการไมครอนไนซ์จะไม่ซึมเข้าสู่ผิวหนัง จึงไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับการเข้าสู่ร่างกาย แม้จะใช้อนุภาคนาโนของไทเทเนียมไดออกไซด์ ขนาดโมเลกุลของสารที่ใช้เคลือบอนุภาคนาโนก็ใหญ่เพียงพอที่จะป้องกันไม่ให้ซึมลึกเกินชั้นผิวหนังชั้นบนสุด ซึ่งหมายความว่าคุณจะได้รับการปกป้องจากแสงแดดโดยไม่มีความเสี่ยงต่อการเกิดอันตรายต่อผิวหรือร่างกาย กระบวนการเคลือบนี้ช่วยให้ทาได้ง่ายขึ้น เพิ่มประสิทธิภาพในการปกป้องแสงแดด และป้องกันไม่ให้ไทเทเนียมไดออกไซด์ทำปฏิกิริยากับส่วนผสมอื่นเมื่อสัมผัสกับแสงแดด จึงเพิ่มความเสถียร ไม่เพียงแต่ทำให้สารนี้เหมาะสำหรับใช้เป็นสารกันแดดมากขึ้น แต่ยังเพิ่มประสิทธิภาพและขจัดข้อกังวลด้านความปลอดภัย ตัวอย่างของสารที่ใช้เคลือบไทเทเนียมไดออกไซด์ที่พบบ่อย ได้แก่ อะลูมินา (alumina), ไดเมทิโคน (dimethicone), ซิลิกา (silica) และไตรเมทอกซีแคปริลซิลเลน (trimethoxy capryl silane)

ไทเทเนียมไดออกไซด์ที่ใช้ในผลิตภัณฑ์กันแดดมักถูกปรับแต่งด้วยส่วนผสมอื่นเพื่อให้มั่นใจในประสิทธิภาพและความเสถียร ตัวอย่างของสารที่เรียกว่า surface modifier ที่ใช้กับไทเทเนียมไดออกไซด์ ได้แก่ สเตียริกแอซิด (stearic acid), ไอโซสเตียริกแอซิด (isostearic acid), โพลีไฮดรอกซีสเตียริกแอซิด (polyhydroxystearic acid) และไดเมทิโคน/เมทิโคนโคพอลิเมอร์ (dimethicone/methicone copolymer)

บางเว็บไซต์ระบุว่าไทเทเนียมไดออกไซด์ด้อยกว่าสังกะสีออกไซด์ (zinc oxide) ซึ่งเป็นสารกันแดดแร่ธาตุอีกชนิดหนึ่งที่มีคุณสมบัติหลักคล้ายคลึงกัน ความจริงคือไทเทเนียมไดออกไซด์เป็นสารกันแดดแบบ broad-spectrum ที่ยอดเยี่ยมและถูกนำมาใช้ในผลิตภัณฑ์ป้องกันแสงแดดหลากหลายชนิด สิ่งที่ทำให้ผู้บริโภคบางคนสับสนคือการพยายามตีความงานวิจัยที่จัดอันดับสารกันแดดตามกราฟสเปกตรัมรังสียูวี โดยมาตรฐานทั่วไป การปกป้องแบบ broad-spectrum สำหรับสารกันแดดหมายถึงการปกป้องที่เกิน 360 นาโนเมตร (nm - หน่วยวัดรังสีของแสงแดด) ไทเทเนียมไดออกไซด์ให้การปกป้องเกินช่วงนี้ แต่ขึ้นอยู่กับงานวิจัยที่อ้างอิง บางแหล่งระบุว่าประสิทธิภาพเทียบเท่าหรือด้อยกว่าสังกะสีออกไซด์เล็กน้อย

เป็นความจริงที่ไทเทเนียมไดออกไซด์ไม่ได้ให้การปกป้องรังสี UVA สูงเท่าสังกะสีออกไซด์ แต่ความแตกต่างนั้นมีน้อยมาก (เปรียบเทียบเหมือนอายุ 10 ปีกับ 10 ปี 3 เดือน) ซึ่งไม่สามารถเข้าใจได้ง่ายเมื่อพิจารณาจากปัจจัยอื่นที่มีผลต่อประสิทธิภาพของสารกันแดด (เช่น สูตรพื้นฐานของผลิตภัณฑ์) จึงทำให้หลายคน รวมถึงแพทย์ผิวหนังบางท่าน เข้าใจว่าสังกะสีออกไซด์เหนือกว่าไทเทเนียมไดออกไซด์ในด้านการปกป้อง UVA หากมีการปรับสูตรอย่างระมัดระวัง ไทเทเนียมไดออกไซด์ก็สามารถให้การปกป้อง UVA ได้อย่างยอดเยี่ยม จุดสูงสุดของการปกป้อง UVA ของไทเทเนียมไดออกไซด์จะต่ำกว่าสังกะสีออกไซด์ แต่ทั้งสองยังคงให้การปกป้องตลอดช่วง UVA ในระยะเวลาเท่ากัน

ไทเทเนียมไดออกไซด์มีลักษณะเป็นผงสีขาว และบางครั้งถูกนำมาใช้ในเครื่องสำอางเพื่อปรับสีให้สว่างขึ้น นี่จึงเป็นเหตุผลที่อาจทำให้เกิดคราบขาวบนผิว